Blog prywatny

Druga połowa łóżka była pusta; Roy miał wolne i
pojechał z przyjaciółmi na ryby. Twój ojciec wie, że
tu jesteś?
- Ależ skąd, to by go załamało. Jestem głodna. Później będziesz wolny. Osobiście proponowałbym Royal River. Larry
nacisnął klamkę, przekonał się, że drzwi są otwarte i wszedł do środka. Trzeba unikać zbędnego ryzyka.
- Czy pan Burkę może zostać sam? - zaniepokoił się Mark.
- Wydaje mi się, że tak - powiedział Ben. Moja
mama mówiła o tym pani Werts”.)
- …miejsce.
- Słucham? - Powrót do rzeczywistości kosztował ją sporo niemal fizycznego
wysiłku. W ciągu następnych lat żaden myśliwy nie znalazł w lesie szkieletu, w
żadnym ze żwirowisk nie natrafiono na ludzkie kości. Corey stał jak wmurowany, drżąc
spazmatycznie na całym ciele, kiedy głowa Barlowa zbliżyła się do jego szyi.
- Będziesz mógł zemścić się na tych, którzy sycą się tym, czego brakuje
innym.
Corey Bryant zanurzył się w wielkiej rzece zapomnienia. Zapach świeżej farby był nawet dość przyjemny,
lecz spod niego przebijał inny, zdecydowanie mniej atrakcyjny. Z jej twarzy zniknęły już resztki senności.
- To dziwne. Podłoga i ściany mają odcień ciemniejszy, sufit zaś odrobinę
jaśniejszy. - Przede wszystkim dlatego, że będzie
przy tym na pewno obecny koroner albo jego zastępca. Wszystko już się dokumentnie popieprzyło.
Pokropił grób i trumnę święconą wodą.
- Módlmy się - powiedział. Jeżeli jednak
chodzi o szczury, to lepsze efekty uzyskiwał rano.
Dud siedział wygodnie w fotelu i obserwował rozprzestrzeniający się ogień,
trzymając luźno w dłoni swój pistolet kalibru 22 i czekając na pojawienie się
szczurów.
Kiedy już wychodziły, robiły to całymi masami. Niespodziewanie
przyszła mu na myśl Miranda i wypadek: motocykl wpadający w nie
kontrolowany poślizg, jej przeraźliwy krzyk, ogarniające go przerażenie i rosnący
z ogromną szybkością bok ciężarówki…
- Susan…
- Słucham?
- Uważaj na siebie. Obejrzał się i spojrzał chłopcu prosto w twarz - dostrzegł w niej
tylko głęboką troskę.
311

- Chodźmy - powiedział.
Ruszył natychmiast, gdy tylko Mark wsiadł do samochodu.

Po raz drugi w
ciągu dwudziestu czterech godzin zetknął się z czymś absolutnie
nieprawdopodobnym, tyle że teraz to coś znalazło potwierdzenie w słowach
znanego pisarza, chłopca sprawiającego bardzo korzystne wrażenie i powszechnie
szanowanego lekarza. Jedzie
się Brooks Road.
- Sprzedany? Kto, na litość boską, chciałby…
- Ja również zadałem sobie to pytanie.
Eva siedzi przy stole w salonie, grając z Groverem Yerrillem w remibrydża i
fukając co chwila na pozostałych, żeby nie zapomnieli pozmywać po sobie naczyń
i w ogóle przestali się tak bez przerwy kręcić. Żyjemy w
zmotoryzowanym społeczeństwie; ludzie co dwa lub trzy lata pakują manatki i
ruszają w drogę, nieraz zapominając o zostawieniu nowego adresu. Jeszcze teraz, przed zmierzchem.
- W porządku - Cody skinął głową. Ben powiedział, że jest rozsądnym facetem i on,
ojciec Susan, gotów był mu uwierzyć. Wie pan, jak wyglądają?
- Każdy wie. Ben zastanawiał się ponuro, czy to ten sam młotek, którym
Cody sprawdzał odruchy martwego Mike’a Ryersona.
- Wygląda na to, że wszystko w porządku - oświadczył lekarz, chowając
przyrządy do kieszeni fartucha. Skulony McCasIin spał w
bagażniku. Pociągnąłem łyk i o
mało się nie udławiłem. Jednak uwierzyć w to, że zło, które
ludzie czynią za życia, żyje jeszcze po ich śmierci, to już zupełnie inna sprawa.
Popatrzył w górę, na Dom Marstenów.
- Mam wrażenie, że ten dom jest pomnikiem, jaki Hubert Marsten wystawił
Złu, a jednocześnie czymś w rodzaju psychicznej płyty rezonansowej lub, jeśli
wolisz, latarni rzucającej mroczne, niewidzialne światło.

Za chwilę zejdzie na dół i
zadzwoni do Bena, który jeszcze nie trafił do szpitala…
Mikę otworzył oczy. Kufel czy szklanka?
- Kufel.
Dęli napełnił naczynie, zdjął wierzchnią warstwę piany i dolał jeszcze trochę
złocistego płynu. - Opowiedział jej w skrócie, co mu się przydarzyło.
- l przyszedłeś tutaj zupełnie sam? - zapytała, kiedy skończył. coś…
Przypomniała sobie dzień sprzed dwudziestu lat, kiedy wróciła ze szpitala, w
którym zmarła na niespodziewany udar mózgu jej matka. Nie chcemy
zarabiać więcej, niż będzie nam trzeba na otrzymanie, jednak mamy nadzieję
zdobyć w okolicy renomę, obydwaj bowiem nadzwyczaj kochamy przeróżne
starocie… trzy…
- Widzę go! - wrzasnął przeraźliwie Raiphie. Zapowiadał się ładny dzień.
Na kartce znajdował się dopisek sporządzony okrągłym, wyrażnyn pismem
Susan: “Win, proszę jeszcze o karton zsiadłego mleka. W poniedziałek rano obudziłem się na ziemi koło grobu. Pewnie z
którejś z tych nowych rodzin mieszkających przy Jointer Avenue.
- Czy tutaj mieszka pan Ben Mears?
Eva chciała już zapytać, dlaczego nie jest w szkole, ale zrezygnowała. Interesowała go niemal
wyłącznie prognoza pogody i wszelkie wzmianki dotyczące miasteczka Salem. Już minęło południe.
Ben odwrócił się, ale niemal od razu zatrzymał, tknięty nagłą myślą.
- Gdybyś zaczekał pół godziny, dałbym ci od razu kilka kołków.
- Hm… - Mark!
Chłopiec przybiegł, żeby dowiedzieć się, o co chodzi, nie zdążywszy nawet
założyć z powrotem koszuli.
39
Wpół do trzeciej odwiedził Matta jego dawny uczeń (matura w 1964 roku,
piątka z literatury, tróją z wypracowań). Ma teraz siedemdziesiąt dziewięć lat i nie potrafi
sobie przypomnieć, co jadła na śniadanie, ale za to pamięta wszystko, co
wydarzyło się przed 1940 rokiem.
- I ona powiedziała ci…
- Wszystko, co sama wiedziała.

Wszędzie unosił się gryzący zapach dymu. Mówiąc serio: dowiedziałem się o
tym ze źródła, które w prasie określono by jako “dobrze poinformowane”, a
dokładniej rzecz biorąc od Loretty Starcher, bibliotekarki w naszej miejscowej
świątyni literatury. Dopiero po pewnym czasie zauważyłem, że w dłoni cały
czas ściskam kryształową kulę. - Mam wrażenie,
że on nie docenia Całłahana, a jestem całkowicie pewien, że popełnił ten błąd w
stosunku do chłopca. Nie znał Cody’ego
wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, czego się po nim spodziewać, ale był
pewien, że niewielu pacjentów widziało go aż tak zamyślonego. Kiedy w czwartek rano wyszedł z sypialni, ujrzał pudła z ubraniami i
zabawkami chłopców, stojące jedno obok drugiego, opatrzone starannie
wykonanymi napisami i przeznaczone dla Armii Zbawienia.
Być tak blisko i dać się załatwić pięciodolarowej kłódce… Na dwa tygodnie
przed ustaloną datą ślubu, wracając do domu z pracy został potrącony przez
samochód i zginął na miejscu. Gorby
112

14
24 września o pierwszej w nocy pielęgniarka weszła do pokoju Danny’ego
Glicka, żeby podać mu lekarstwa, ale zatrzymała się w progu i zmarszczyła brwi;
łóżko było puste.
Jej wzrok przesunął się niżej, na leżący na podłodze kształt.
- Danny?
Pewnie wstał do łazienki i zemdlał, pomyślała, nachylając się nad nim.
Delikatnie przekręciła go na plecy i zanim zdała sobie sprawę z tego, że
chłopiec nie żyje, przemknęła jej myśl, że witamina B12 bardzo mu pomogła. Ludzie przynosili im taką masę
jedzenia- pierożki, ciasta, torty, pieczenie - że Margie nie wiedziała, co ma z
tym robić. - Wskazał gestem dłoni na mijane właśnie milczące,
pogrążone we śnie domy przy Jointer Avenue. Nikomu.
Uśmiechnął się niewesoło.
- Nie obawiaj się. Gdyby zechciał pan chwilę
zaczekać, sprawdziłabym, czy przyszedł już doktor Cody. To znaczy, w zamian za to t y możesz mi
wyświadczyć pewną przysługę.
- Jaką?
- Zapisz wszystko, co powie pani Glick, żeby można było dać to
później do prasy.
Zarechotał z rozbawieniem, ale śmiech zamarł mu na ustach, kiedy
zobaczył wyraz ich twarzy.
10
Za pięć siódma.

I tak ogrywasz mnie, jak chcesz. -
Chyba jednak będzie lepiej, jeśli odwiozę go dzisiaj do domu.
- Bardzo słusznie. Błyszczały niczym świeże blizny. On musi w związku z tym
coś czuć.
- Na szczęście stoi mocno obiema nogami na ziemi - odparł ojciec. - Nie oszukuj mamusi. Gdyby
zaczął się szarpać, założona na jego szyję pętla zacisnęłaby się, odcinając dopływ
krwi do mózgu.
Wciąż patrzył na ścianę.
Widoczna na niej postać poruszyła się ostrożnie, choć on sam nadal leżał bez
najmniejszego ruchu. To przykre, ale się
zdarza.
- Ty jednak uważasz, że w tym przypadku chodziło o coś innego?
- Nie wiem. Spod pełnych, lekko rozchylonych warg
wysuwały się długie, ostre kły, białe z żółtawymi
smugami.
- On… nawierzchnię boiska. Rano,
kiedy rodzice poszli na niedzielną przechadzkę, wziął jeden z nich i naostrzył go
swoją harcerską siekierką. Bardzo proszę - powiedział bezbarwnym
głosem. Tak ci pilno włożyć
głowę do paszczy lwa?
- Wydawało mi się, że wampiry śpią w dzień - zauważyła dziewczyna.
- Więc Straker na pewno nie jest wampirem, chyba że stare legendy
całkowicie się mylą. Jeżeli
między dwojgiem ludzi nic się nie dzieje, to takie chwile wkrótce nikną w
rumowisku zapomnienia.
Dziewczyna roześmiała się i podała mu książkę.
- Da mi pan autograf?
- Na książce z biblioteki?
- Kupię im inny egzemplarz.
Znalazł w kieszeni swetra mechaniczny ołówek i otworzył książkę na stronie
tytułowej.
- Jak się nazywasz?
- Susan Norton.
Napisał szybko, bez zastanowienia: “Susan Norton, najładniejszej
dziewczynie w parku, z wyrazami uszanowania.

Podniósł wzrok, lecz nic nie zobaczył, za drewnianą kratką wisiała bowiem gruba
zasłona.
- Co powinienem zrobić? - zapytał kratkę.
- Powiedz: “Przebacz mi, Ojcze, bo zgrzeszyłem”.
- Przebacz mi, Ojcze, bo zgrzeszyłem - powtórzył Ben, dziwiąc się, jak
niezwykle brzmi jego głos w niewielkiej, zamkniętej przestrzeni.
- A teraz wyznaj mi swoje grzechy.
- Wszystkie? - zapytał ze zdziwieniem.
- Postaraj się dokonać reprezentatywnego wyboru - odparł sucho Całłahan.
Czoło było nieskazitelnie białe, cera kremowa, gęste rzęsy zaś rzucały na policzki
długie cienie. Jimmy skinął głową,
więc zacisnął zęby i wbił igłę.
Ciało Jimmy”ego wyprężyło się niczym stalowa sprężyna. Mimo że dał w ten sposób upust
szarpiącemu go przerażeniu, rozpaczy, wściekłości i rozczarowaniu, to jednak w
ślad za nim z pogrążonej w ciemności piwnicy wydostała się świadomość
ogromnej odpowiedzialności, a także wiedza o tym, że gdzieś tam, w dole, w
dalszym ciągu czai się Barlow. ona… Ciągnął
ostrożnie, niezbyt mocno, aż w pewnym momencie lina naprężyła się jeszcze
bardziej, by zaraz potem zwisnąć bezwładnie. Wielokrotnie widywano go w ciągu dnia. Co tam czekało?
Wesołe miasteczko z karuzelami ozdobionymi krzyżami i dozorcami w białych,
powłóczystych szatach?
Spojrzał na wiszący na ścianie zegar. Wieczorem odłączyli
mnie wreszcie od kroplówki, a na śniadanie dali mi sadzone jajko. Jak ona ma na imię? Jackie? Twarz Hanka
upodobniła się kolorem do kartki papieru.
zapytał po raz kolejny Royal.
iż Co
się
zobaczyłeś?
- Nic - wykrztusił Hank Peters, oddzielając poszczególne |
szczękaniem zębów. l
- Przyznaję się do winy.
- To fajna laseczka - stwierdził Parkins bez uśmiechu. Za mankietami miał źdźbła trawy, a we włosach kilka
jesiennych liści.
Po pewnym czasie zdołał opowiedzieć ojcu, że bez żadnych kłopotów
Przeszli z Ralphie’m ścieżką przez las i przedostali się po kamieniach na ^gą
stronę potoku.
Półkola zamieniły się w niemal pełne obroty. Ale na pewno będzie z niego dobry
wampir, jak tylko zorientuje się, na czym to polega.
Mark wpatrywał się w szeryfa z coraz większym przerażeniem w
oczach i Ben zrozumiał, że musi natychmiast go stąd zabrać.
- Chodźmy - powiedział do Marka. Drgnęła, przestraszona
brzmieniem swojego głosu.
Pojedyncze słowo zginęło bez echa w pogrążonej w półmroku piwnicy. - W jaki sposób dostał się do
miasteczka?
Matt wzruszył ramionami.
- Nie mam pojęcia. Kładł się do łóżka o wpół do
ósmej wieczorem, wstawał o dziesiątej rano, a po południu ucinał sobie jeszcze co
najmniej godzinną drzemkę. Uklęknął przy kanapie, a Margie objęła go za
szyję i rozpłakała się.

Przez brudną szybę dostrzegł obszerny, zaniedbany
pokój, którego podłogę pokrywała gruba warstwa kurzu (widać na niej było wiele
śladów stóp). - To nie będzie bolało. Te sprawiały znacznie
bardziej wstrząsające wrażenie, bo wydawało się, że patrzą na intruzów
bezmyślnym wzrokiem umysłowo chorych.
- Są tam teraz - wyszeptał Mark. Stoły bilardowe. Zapach spalin dochodzący z
autostrady stał się jakby nieco mniej intensywny, z horyzontu zniknęła obecna tam
zawsze do tej pory delikatna mgiełka, na polach zaś nie pojawiły się kłaczki
mlecznobiałej mgły. Ja… - Ściągnął kurtkę. Nie zakłócał jej
nawet delikatny, wysoki szum, stanowiący odgłos pracujących na jałowym biegu
zakończeń nerwowych. Zanurzyli dłonie
w wodzie i spryskali nią twarze, tak jak czyni to człowiek, który po przebudzeniu
chce jak najszybciej stanąć przytomnie
naprzeciw czekającego na niego świata.
Kiedy Ben napełniał pierwszą ampułkę, za ich plecami rozległ się
niespodziewanie ostry głos:
- Co tu robicie?
Odwróciwszy się Bea ujrzał Rhodę Curless, gospodynię ojca Cal-390

lahana, która siedziała w jednej z ławek, przesuwając między palcami paciorki
różańca. - Ten pożar to było
największe wydarzenie, jakie tu kiedykolwiek miało miejsce, a ja go po prostu
spokojnie przespałam!
Ben roześmiał się.
- W takim razie jesteś o siedem lat starsza, niż myślałem w parku.
- Naprawdę? - Sprawiała wrażenie zadowolonej. Było
piętnaście po piątej.
387

45
Parkins stał na niewielkim, zadaszonym ganku budynku Rady Miejskiej, paląc
papierosa i spoglądając w kierunku zachodniego horyzontu. Czy znajdą w sobie dość sił, żeby zrobić t o
małemu dziecku?
Postawił ołówkiem znak na metalowych drzwiczkach i powiesił na miejscu
rozbitą kłódkę.
- Idziemy do sąsiadów — powiedział.
- Niech pan zaczeka - poprosił Mark. - Wampir, no
nie? Zupełnie jak w tych komiksach, które sprzedawali dwadzieścia lat temu.
Ben nic nie odpowiedział. że…
- Że co? - zapytał łagodnie.
- Że jest znowu moim małym synkiem, którego karmiłam piersią, a ja
pozwalam mu ssać i czuję taką niesamowitą słodycz zaprawioną odrobiną goryczy,
dokładnie tak samo jak wtedy, kiedy zaczęły mu się wyrzynać pierwsze ząbki i
czasem ugryzł mnie w sutkę…

- Co będzie potem, sam nie wiem. Jego ciałem wstrząsnął
dreszcz.
- Odejdź - powiedział spokojnie. Przyjedź jak najszybciej.
– Będę za dziesięć minut.
-Ben…
- Tak?
- Masz krucyfiks? Medalik ze świętym Krzysztofem
albo coś w tym rodzaju?
- Do licha, nie. Chyba mogłabym…
- Bardzo panią proszę.
Odeszła, szurając ciepłymi kapciami po wytartym chodniku. Na prawej
poręczy schodów wisiała przybita gwoździem zmurszała tabliczka z napisem
zakazującym wstępu.
Ben poczuł silną pokusę, żeby pójść zarośniętą ścieżką wśród skaczących spod
nóg świerszczy, wejść na schody i zajrzeć przez szpary między spaczonymi
deskami do hallu albo salonu, a może nawet nacisnąć klamkę i gdyby drzwi
okazały się otwarte, wejść do środka.
Niemal jak zahipnotyzowany wpatrywał się bez ruchu w dom na szczycie
wzgórza, a on odpowiadał mu idiotycznie obojętnym spojrzeniem.
W hallu byłoby wyraźnie czuć zapach wilgotnego tynku i butwiejących tapet, a
pod ścianami przemykałyby myszy. - Chcieli
pobawić się kolejką… Charles James twierdzi, że został zmuszony do przenosin,
ponieważ prowadzony przez niego interes przestał przynosić zyski, kiedy miasto
wyludniło się. Ben zauważył, że
Mikę ma na stopach żółty, zrogowaciały naskórek i przypomniał sobie wiersz
Stevensa o martwej kobiecie.
- “I to był koniec zaszłości światowych” - zacytował niezbyt dokładnie.
Mark z pewnością nie odziedziczył swej nieskrępowanej niczym fantazji po ojcu;
logika, jaką kierował się w życiu Henry Petne, była niezłomna, a świat
uporządkowany do granic możliwości. Zapalcie sobie światło, bo l pełno
szczurów.
- Jeszcze nie widziałem szczura, który by przed tym nie spietrał powiedział
Royal, unosząc stopę tkwiącą w ciężkim, roboczym bucie.
- To są portowe szczury, synu - odparł sucho strażnik. Ben ujął w obie dłonie głowę
Ryersona i przekręcił ją delikatnie. W chwili, kiedy skończył opowiadać mi o
Mike’u, usłyszał coś na górze.

Nie mam pojęcia, co z tego zostało po
sześciu latach studiów.
- Wydaje mi się, że niepotrzebnie kręcimy się w kółko - powiedziała Susan. Pozwala mi leżeć na
zielonych pastwiskach. Nigdy w
życiu tak się nie bałam, jak właśnie wtedy, a odkąd przy Taggart Stream Road,
zaledwie milę ode mnie, zabito tę rodzinę, bałam się niemal bez przerwy”.
Pani Tremont miała na myśli rodzinę Daniela Hollowaya, która zniknęła bez śladu
w ubiegłym tygodniu. A tak przy
okazji: ta Lubera jest bardzo dobra, bo autor był tu w 1946 i zapoznał się
dokładnie z całą sprawą, natomiast to, co napisał Snów, to tylko nie
potwierdzone plotki.
126

- Wiem - powiedział odruchowo Ben.
Kelnerka postawiła na stole kolejne piwo, on zaś ujrzał oczami wyobraźni
niepokojący obraz: rybkę pływającą jakby nigdy nic między wodorostami i
kamykami, nie mającą najmniejszego pojęcia, że jej swoboda jest nieodwołalnie
ograniczona szklanymi ścianami akwarium.
- To straszne, co tam się wydarzyło - odezwał się ponownie Matt,
zapłaciwszy kelnerce. Był w ^oku, mówił z
trudem i od rzeczy. Pod
jego stopami trzeszczało szkło, a każdy krok wzbijał w górę obłoczki czarnego
popiołu. - Na pewno Mabel Werts,
prawda?
- Nieważne. Niebo
nad zachodnim horyzontem zaczynało się wyraźnie przejaśniać.
- Razem trzy dolary siedem centów - poinformował go radosnym tonem
Sonny. Strasznie wam dziękuję, że przyszliście.
Gdybyście mogli wpaść jutro…
- Wpadniemy - odparł Weasel. Miała opalony, wspaniale
umięśniony kark. A czemu nie mamy wykorzystać nóg od krzeseł albo
kijów do baseballu?
- Masz jakiś lepszy pomysł?
Jimmy spojrzał na niego i opanował się z wyraźnym wysiłkiem.
- Lepiej zajmijmy się poszukiwaniem skarbów - powiedział.

a widoczne w oddali domy rzucały na śnieg żółte plamy światła.
- Zdaje się, że czytałam w gazecie recenzję tej powieści. Doszli do niewielkiej polany, z
której widać było zawieszoną na gigantycznych słupach linię przesyłową
wysokiego napięcia.
- Podobno wtedy, w 1951 roku, wszystko zaczęło się właśnie tutaj -
powiedział Ben. - Na co jeszcze
czekacie?
Zerwawszy się z miejsca odeszła szybkim krokiem ku drzwiom
kościoła, niczym samotny żałobnik wychodzący z ceremonii pogrzebowej, która
nigdy się nie odbyła.
391

47
Dziesięć po szóstej nareszcie znaleźli się ponownie w pensjonacie Evy Miller. Ja… Kiedy umilkł, Ben i Jimmy
mieli już za sobą mrożące krew w żyłach przeżycia, natomiast dla Susan dopiero
się one zaczynały.
2
- I co, jestem wariatem? - zapytał.
- W każdym razie jest pan pewien, że zostanie za takiego uznany - odparł
Całłahan - choć wszystko wskazuje na to, że udało się panu przekonać zarówno
pana Mearsa, jak i doktora. Znaleźli krzyż przy
ciałach rodziców Marka. - Ty potrafisz odpowiednio na wszystko spojrzeć, Larry.
Crockett sięgnął do kieszeni, wyjął portfel, odliczył pięć dziesięcio-
dolarowych banknotów i położył je na stole.
– A to co, Larry?
- Zapomniałem zapłacić ci za tę robotę w zeszłym tygodniu u Bren-
nana. Mark znał długość każdego palika: trzy stopy, z dokładnością do
jednego cala. - Uważaj! A potem znaleźli się już
na dole. Pójdą do
parku, gdzie opowie jej o wszystkim od początku do końca, w drodze do Matta
dowie się, co ona o tym myśli, a następnie wspólnie wysłuchają wersji starego
nauczyciela. Posadziła w nim dziecko, ale jego główka opadła
bezwładnie na pierś, a tułów przechylił się przez drewniane poręcze, by
znieruchomieć nad brudną tacą.
- Randy? - wyszeptała, wpatrując się w niego oczami, które prawie wyszły
jej z orbit przypominając zbyt duże, jasnobłękitne kamienie. Latem często można
zobaczyć siedzących na moście wędkarzy, którym zazwyczaj udaje się w pełni
wyczerpać dzienny limit połowów.
Najpiękniejsza jest część południowo-wschodnia.